วันข้อแม้แห่งชาติ!
posted on 13 Aug 2008 11:22 by archmania in What-a-Lifeอ่านไม่ผิดหรอกค่ะ
ชื่อเอนทรี่คือ "วันข้อแม้แห่งชาติ" จริงๆ ....หาได้พิมพ์"วันแม่แห่งชาติ"ผิดเพี้ยนไม่
.
.
เอนทรี่นี้ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ บ่น บ่น บ่น
ก็แค่วันมหาซวยที่เต็มไปด้วยข้อแม้ของคนอย่างข้าพเจ้า
.....โอ้จอร์จ.....ถ้าใช้แอ๊บโดมิไนเซอร์จะหายเซ็งมั้ย?
.
.
เช้าตื่นมา....
ไม่สิ....เพราะยังไม่ได้นอน
ปั่นเขียนวิจัยทั้งคืน กินน้ำเย็นแก้ง่วงทั้งคืน......พอรู้ตัวก็เกือบ 6 โมงเช้าละ
ดีเลย....งั้นวันนี้เข้าที่ทำงานแต่เช้าเลยดีกว่า จะได้รีบเขียนต่อให้เสร็จ
ไม่ทันแล้ว ต้องส่งวันนี้
.
.
ปกติตอนเช้าข้าพเจ้าจะขับรถออกจากบ้านแล้วตรงมาที่ทำงานเลยค่ะ
ส่วนพ่อที่รีไทร์ตัวเองนั่งดูเอเอ๊ดทีวีอยู่กับบ้าน ก็จะทำหน้าที่ขับรถไปส่งแม่ที่ที่ทำงานซึ่งอยู่คนละทิศกับที่ทำงานข้าพเจ้า
เว้นแต่วันไหนเกิดเหตุฉุกเฉิน ข้าพเจ้าก็จะไปส่งเอง
.
.
หกโมงติ๊ดๆ...แต่งตัวเสร็จ...ลงมาจัดของแป๊บนึง ยังไม่มีใครตื่น ... กำลังจะออกแล้ว
พ่องัวเงียเดินลงมา
พ่อ....."วันนี้รีบไปทำอะไรป่ะ??"
ข้าพเจ้า ........"รีบ...ไปปั่นงานต่อ วันนี้ส่ง"
พ่อ....."เออ...งั้นไปส่งแม่ด้วยนะ"
ข้าพเจ้า.......????????? (เห.....พ่อเมาหรือเรางงหว่า??)
แต่ก็รับปากไป....อือ....ส่งก็ได้
.
.
ทีเนี้ย ที่ทำงานท่านแม่นี่ โคตรจะแหล่งรถติด........ห่างไม่ถึง 10 กม.
ออกจากบ้าน6.15 น. ไปถึงที่ทำงานแม่ 7.00 น.
แถมปกติแม่เค้าจะให้จอดริมถนนใหญ่ แล้วเดินเข้าไปเอง
แต่วันนี้........"เลี้ยวเข้าไปส่งด้วยนะ"
.
แอร๊ง...มาอีกแล้ว ข้อแม้ (หรือขอแม่)
จริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำให้นะ แต่วันนี้มันรีบจริงจริ๊งงงงงงงงงงง
อะ ส่งเสร็จ....... เด็จแม่ก็เจอเพื่อน...ยืนเมาท์อีก....
ที่ตั้งกว้างไม่ยืน.....มายืนคุยกันท้ายรถซะงั้น!!!! ปัดธ่อออออ ก็บอกว่ารีบบบบ จะขวางทำม๊ายยยยย
เลยบีบแตร แป๊น! (โคตรใจร้ายเลยเนอะ......แกล้งแม่)
.
.
พออกมาจากที่ทำงานแม่ ก็ติดไฟแดงครับ....
ติด...มันทุกแดง....
นับไปนับมา 7 แดง.......แดงละไม่ต่ำกว่า 7 นาที (มินนิมั่ม 7 แม๊กสิมั่ม 20.....โอจอร์จ...........มันกะให้รากงอกกันกลางถนนเลย!!)
.
.
ซวยเหนืออื่นใด
ไอ้น้ำเย็นเจี๊ยบแก้ง่วงเมื่อคืนมันออกฤทธิ์ค่ะ.....แม่เจ้า..........ปวดท้องฉี่
.
.
แล้วมันจะมาติดวินาสสันตะโรอะไรวันนี้....อร๊างงงงงงงงงงงง.....
.
ตอนแรกกะทนไปเรื่อยๆ แต่ความจริงที่ไม่ได้เข้าห้องน้ำเพราะว่าเลยปั๊มทุกที......
พอซักค่อนทาง....ไม่ไหวแล้ว..... กระเพาะปัสสาวะจะแตก....
สำนึกได้ว่ามีปั๊มอยู่ข้างหน้านี่นา.......มีร้านกาแฟด้วย
ดี..เข้าห้องน้ำแล้วจะได้ซื้อกาแฟเลย.... รถติดก็ช่าง
.
.
ซวยซ้ำซวยซ้อนนนนนน
หาปั๊มไม่เจอค่ะ!!!!
แหน่ะ...คิดว่าจำผิดอ่ะดิ????
ไม่ผิดหรอกค่ะ......ถูกค่ะ.......ไม่เลยด้วย.......แต่ว่า
แต่ว่า.....
"มันเจ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง" คลุมผ้า กั้นรั้ว เอาป้ายลงเรียบร้อย
อร๊างงงงงงงง.......วันมหาวิปโยกกกกกกกกกกกกกกกกกก
.
.
เราก็อั้นไปสิ............ไอ้แยกนี่ติดนานซะด้วย
แล้วก็เป็นจริง...... 15 นาที
.
.
สุดท้าย.....มาเข้าที่ที่ทำงานอยู่ดี ฮือออออ
.
.
สรุปว่าออกจากที่ทำงานแม่ 7 โมง ถึงที่ทำงานเกือบ 9 โมง....บร๊ะเจ้า........
ดีกระเพาะปัสสาวะไม่ระเบิด
ไอ้รถคันข้างๆ มันคงงง... อีอ้วนนี่เป็นบ้าอะไรว๊ะ.........ทุบพวงมาลัยอย่างกับจะแปลงร่าง....
.
.
มาถึงที่ทำงาน หลังจากปล่อยยูเรียออกจากร่างกายแล้ว
ก็นึกได้ (อีกแล้ว) ว่าหิว......
ไม่เป็นไร ซื้อกาแฟกับแซนวิชซักคู่ กินไปทำงานไปก็ได้
.
.
แต่ว่า....ร้านกาแฟที่แสนน่ารัก มีแต่กาแฟจริงๆ.......ส่วนแซนวิชมีแต่ขนมปัง...ไส้ไม่มี
แถมยังบอกข้าพเจ้าว่า "ขายตามมีตามเกิดค่ะ....ไส้รอคนไปซื้ออยู่......จะรับมั้ยคะ??"
.
.
นังคนขายนี่............เดี๊ยะ....... เอายูเรียป้ายหน้าเลยนี่......ตอบดีๆ ก็ได้
.
.
ไม่เป็นไร.....เดินไปโรงอาหารก็ได้
.
.
ซวยส่งท้าย
ก็หยุดวันแม่ไปวันนึง....ตู้เลยโล่ง ยังไม่ได้ทำอะไรที่กินได้เป็นเนื้อเป็นหนัง
.
.
เลยได้ชาดำรสมะนาวมาเพิ่มยูเรียอีกขวด..
เผื่อว่าไอ้ที่ไม่ได้นอนทั้งคืนจะยังตื่นได้ต่อไปจนงานเสร็จ
โดยไม่สัปหงกให้เจ้านายเอาหมอนนุ่มมารอง
พร้อมข้อความปักไว้กลางหมอนว่า
"ผมไล่คุณออก"
.
.
.
จบ
วันข้อแม้แห่งชาติ วันมหาวิปโยก วันซวยของข้าพเจ้า
.
.
.
ปล. เรื่องแบบนี้ยังกล้าเขียน........จะมีใครอ่านมั้ยนะ
ใครเค้าจะไปอยากรู้ความเป็นไปกระเพาะปัสสาวะของเอ็ง....ห๊ะ...นังอั๊คคคคค????