ArchmaniaC :: BLESS ME, I'm in CRISIS!

เคยพูดหลายครั้งว่าเวลาโปรดของข้าพเจ้า

ไม่ใช่เวลากลางคืนที่อยู่ในห้องนอน

.

แต่เป็นเวลาขับรถ

.

.

การขับรถเป็นระยะเวลานานๆ คนเดียว ...แค่ชั่วโมงสองชั่วโมงต่อวัน

นับเป็นเวลาที่ข้าพเจ้าได้คิดอะไรได้มากที่สุด

คิดจะโทรหาคนอื่น

คิดเรื่องที่จะทำข้างหน้า

คิดเรื่่องที่ผ่านมา

ได้พูดกับตัวเองแบบไม่ต้องกลัวคนหาว่าบ้า

ร้องไห้ได้เต็มที่ พอๆ กับร้องเพลงเสียงดังๆ (กระจกมันใส ก็ใส่แว่นกันอายไว้นิดนึง)

เต้นก็ทำมาแล้ว....(ถามนังคุสะได้..เต้นอยู่ด้วยกัน -..-)

.

เวลาที่ข้าพเจ้าได้พล็อต ได้เนื้อเพลงใหม่ๆ...มันก็มาจากตอนขับรถนี่แหละ

.

.

วันที่ 31 พฤษภาคม... ขับรถออกจากที่ทำงานกลับบ้าน...ได้มาประโยคสองประโยค

วันที่ 1 มิถุนายน ได้มาครึ่งเพลง ยังไม่ลองเล่นกับคีย์บอร์ด

.

วันนี้เทพมาก... 

รอบแรกพอนึกได้อัดใส่ ipod ไว้ก่อน..... เสียงสั่นเล็กน้อย มีเสียงเครื่องยนต์ กับเสียงสูดขี้มูกนิดหน่อย...

อัดเสร็จรีบจด เพราะเนื้อกำลังไหล

มือซ้ายจับพวงมาลัย มือขวาเขียนเนื้อบนตัก...ตามองทาง....รถยังวิ่งอยู่นะ ไม่ได้จอด

พอนึกได้ก็เขียนไปเรื่อยๆ....

.

วันที่ 2 มิถุนายน.. ได้ครบเพลง ปรับเนื้อนิดหน่อย ความหมายไม่เปลี่ยน

.

.

แค่เฉพาะขากลับ (ขาไปไม่มีเวลา ต้องแต่งหน้าในรถ)

.

.

มาดูผลงานกัน...

.

เพลงมันเศร้านะเฟ้ย

แต่พอเล่ากระบวนการเขียนให้เพื่อนฟัง..เพื่อนถึงกับฮาก๊าก

และไม่ลืมตบท้ายว่า

"หญิงถาปัดทำได้ทุกอย่าง" -..-'

.

ชมใช่มะ? -*-

.

.

ลองดูซิ ว่าเราทำอะไรบนรถได้บ้าง?