ArchmaniaC :: everything's changed

เกือบสัปดาห์แล้วที่โลกสูญเสียนักร้องในตำนานไป

ที่จริงต้องบอกว่า 2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมาโลกสูญเสียบุคลลาสำคัญในโลกมายาไปหลายคน ทั้งฟาร่า ป๋าไมค์ และล่าสุด อาดี๋.... ตลกในตำนานของเมืองไทย

.

ข้าพเจ้าขอละฟาร่า เนื่องจากเกิดไม่ทัน ไม่รู้จัก และอาดี๋ เนื่องจากยังแบล็งค์ ไม่รู้จะเขียนอะไร (พาลจะกลายเป็นเศร้าหากนึกถึงเรื่องของตัวเอง) ...ดังนั้น ....หลังจากที่ประมวลเนื้อสมองสองติ่งทื่ยังเหลือจากการโหมทำงานประกันคุณภาพ (วันนี้ตรวจเสร็จแล้วค่ะ กำลังจะได้เป็นไทจากงาน แต่กำลังจะเป็นทาสแม่อีกครั้ง) ขอเล่าว่าป๋าไมค์ เลี้ยงฉันมาอย่างไร

.

.

คนยุคเดียวกับข้าพเจ้า น่าจะโตมากับเจ๊มาดอนน่าและป๋าไมค์ ผู้ได้ชื่อว่า The King and Queen of Pop ทั้งคู่ ข้าเจ้าเองเมื่อเริ่มหัดฟังเพลงฝรั่ง นอกจากเพลงรุ่นๆ พ่อที่กระหน่ำเปิด ก็มีเพลงของป๋าไมค์นี่แหละค่ะ ... ทั้งเพลงจรรโลงโลกที่มีศิลปินหลายคนร่วมร้องอย่าง We are the World ... เพลงประกอบหนังปลาวาฬ Free Willy อย่าง Will you be there.. 

ช่วงปี 2536 ที่ป๋าแกมาเปิดคอนเสิร์ทที่เมืองไทย ตอนนั้นยังไม่ได้รับอนุญาตไปดูค่ะ ... กลัวที่ที่มีคนเยอะๆ แต่อัลบัมนั้นคนไทยน่าจะรู้จักมากที่สุด "Dangerous" ปีนั้นอาของข้าพเจ้าเพิ่งจบด๊อกเตอร์ กลับมาพร้อมซีดีเพลงนี้ที่ข้าพเจ้าขอยืมมาฟังแล้ว ฟังอีก ฟังแล้ว ฟังอีก.....

ฟังจนร้องได้ทุกเพลง สนุกที่จะเรียนรู้ภาษาอังกฤษจากเพลง....

.

เทปคอนเสิร์ต World Tour ในอัลบัมนั้นถูกฉายวนไปเวียนมาใน UBC  ข้าพเจ้าที่ไม่มีโอกาสไปดูเมื่อครั้งมาเมืองไทย ก็ได้แต่ดูจากในจอ..... รู้สึกเวทนาแฟนเพลงที่คลั่งไคล้ป๋าจนร้องไห้ออกมาเหมือนพ่อมันป่วย... เป็นลมล้มตึง ... อะไรต่อมิอะไร...

แต่ในความเวทนานั้น... มันสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของศิลปินในตำนานคนนี้

.

ป๋าไมค์โด่งดังตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าพเจ้าไม่รู้ค่ะ ... รู้จักอีกทีก็ต่อเมื่อเป็นราชาเพลงป๊อปแล้ว .. ยิ่งเข้ามาเมืองไทย ยิ่งได้เรียนรู้เรื่องราวของเค้ามากขึ้น   ทั้งเทปคอนเสิร์ต ทั้งหนังอัตชีวประวัติของวง Jackson Five ที่ทำให้เรารู้ว่า ป๋าไมค์ผ่านความยากลำบากในการดำรงชีวิตอย่างไรบ้าง

.

.

ความที่พ่อเคี่ยวเข็ญให้ทำงานเป็นนักร้องตั้งแต่เด็ก .... ชีวิตเด็กๆ ที่เรามักจะเฮฮาปาจิงโกะ เอาไม้ตีล้อจักรยาน เล่นปืนก้านกล้วย โดดน้ำแม่กลองจากขอนไม้ผุๆ ริมตลิ่ง (ไม่ใช่และ).... ทำให้ป๋าโหยหาความสุขแบบเด็กๆ

เคยได้ยินใครบางคนพูดว่า "อย่าเอาสิ่งที่เรารักมาทำเป็นงานหาเลี้ยงชีพ" เพราะเมื่อใดก็ตามที่เราถูกกดดัน บังคับ ให้ทำอะไรซักอย่างแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่เรารัก ... เราก็จะไม่มีความสุข ...เว้นแต่ว่าเรายิ่งรักยิ่งทำ และยิ่งทำยิ่งรัก

.

นอกจากนั้น การที่ผุ้คนบนโลกที่ปากว่าตาขยิบ เรื่องการยอมรับในความแตกต่างโดยไม่แตกแยก หรือการนับหน้าถือตาคนหน้าตาดีเสมอนั้น ..ส่งผลกับอารมณ์โดยตรงกับคนที่"ถูกอุปโลกน์"ว่าด้อยกว่า ...

ทั้งที่ไมเคิล จอร์แดน, แดนเซล วอชิงตัน, วิล สมิธ ก็โคตรหล่อในแบบคนดำ.... แต่มันก็ไม่อาจเยียวยาแผลใจของของป๋า ที่มันคงจะฝังหยั่งลึกจนถอนออกมาไม่ได้ตั้งแต่ยังเด็ก...

ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อป๋ามีรายได้ล้นหลามพอที่จะกางปีกบินหนีพ่อที่แสนเคี่ยวเข็ญเข้มงวดออกมาได้ ถึงสร้าง Never Land ขึ้นมา....

"ดินแดนในจินตนาการ..." ของเขา

.

และก็ไม่แปลกใจที่เค้าพยายามเปลี่ยนสีผิวและทำศัลยกรรมครั้งแล้วครั้งเล่า

เพื่อให้สังคมยอมรับ..... เพื่อให้เค้าเป็น "คนขาว" ที่ "คนขาว" ยอมรับ

.

ถ้าเป็นข้าพเจ้า ... คฤหาสน์สำหรับเด็กแบบนั้นคงไม่อยู่ใน check list สิ่งที่อยากใช้เงินถลุงซื้อมา ... แต่มันคงกลายเป็นปราสาทเก่าๆ ในยุโรป ... ที่มีแค่สระว่ายน้ำ สนามกอล์ฟ และฮาเร็มปู้จาย ...สำหรับชั้นคนเดียว (ไม่เกี่ยวใคร) เป็นแน่

.

.

แต่เรื่องตุ่ยเด็ก.... ข้าพเจ้าไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดจากอะไร แต่คงมีปมอะไรบางอย่างอีกเป็นแน่ที่สังคม ครอบครัว ความกัดดันในสมัยนั้นยัดเยียดใส่หัวเค้า

.

"ไม่เคยพอใจในตนเอง.... แม้ว่าจะมีมากกว่าคนอื่นหลายล้านเท่า"

ป๋าไมค์เค้าสอนชั้นมาอย่างนั้น

.

.

โชคดีเหลือเกิน...ที่ข้าพเจ้าไม่มีอย่างเค้า เลือกเปลี่ยนไม่ได้อย่างเค้า ทุกสิ่งที่อยากได้ล้วนต้องมาจากความพยายามของตนเองทั้งนั้น ไม่มีอะไรได้มาด้วยเงิน.... ถือถ้ามีก็ไม่มีปัญญาหาเงินมากขนาดนั้นได้

ข้าพเจ้าเลยถูกฝึกให้ยอมรับและอยู่กับตัวเองให้ได้ พึ่งพาคนอื่นให้น้อย ... มีความสุขบ้าง ทุกข์บ้าง ตามวิถี... แต่นั่นคือธรรมดาของโลก

.

ขอบคุณศาสนาพุทธ ที่สอนให้เรายึดทางสายกลาง.... ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ... แต่ก็เข้าใจโลกมากขึ้นตามอายุ ...

.

ขอบคุณ...พ่อแม่

ที่อนุญาตให้หนูเกิดมาเรียนรู้โลก

.

.

.

ขอบคุณป๋าไมค์

ที่สอนให้หนูรู้ว่า

"ถ้าไม่รู้จักพอ ....มันจะไม่พอ ไม่มีวันพอ และต้องกระเสือกกระสนสู้กับความไม่พอนั้น.....จนวันสุดท้ายของชีวิต"