Archmania- I AM BACK!

จริงๆ แล้วเพลงนี้ก็ดังมานานแล้วเนาะ และจำได้ว่าชอบมากด้วย

แต่จะได้ยินเฉพาะเวลาขับรถ (เพราะเปิดวิทยุ)........ ตอนนั้นก็แค่....อืม...ชอบจัง

.

.

วันนี้ได้มีโอกาสดู MV .... เป็นภาพผู้ชายคนหนึ่ง ยืนเผชิญหน้ากับเจ้านาย...

ดูเหมือนว่ากำลังมีปัญหา

มือที่ขวาของเค้าไพล่หลัง....และถือ"รูบิค" (ภาษาชาวบ้านเรียก ลูกบิด เพราะมันใช้บิดๆ)

.

.

เหมือนว่าต้องซ่อนความเป็นเด็กไว้... จริงๆข้าพเจ้าว่า ไอ้รูบิคเนี่ย...ไม่เห็นจะเป็นของเด็กเล่นเลย

แก่ขนาดนี้ยังบิดไม่ได้ซักกะสี ต้องเรียกว่า "ของเด็ก(โคตรเก่ง) เล่น" ล่ะมั้ง

(สารรูปว่า......ตอนเด็กๆ นี่โกงซึ่งๆ หน้า...........แกะสติกเกอร์แปะเอาเลย 5555)

.

.

ตอนเด็กๆ คุณเป็นเด็กแบบไหนกันคะ

ข้าพเจ้า........พูดได้อย่างภูมิใจ......

ข้าพเจ้าเป็น "เด็กตอแหล" ค่ะ..... เด็กอาไร๊................

.

.

สมัยเด็กๆ กะเปี๊ยกมาก (ประมาณ อนุบาล 2 ได้) โรงเรียนพาไปออกรายการ "เพื่อนของเด็ก" ค่ะ

สมัยนั้นมีพี่ตุ้ม (มั้ง) เป็นพิธีกร ....เด็กๆ ก็จะนั่งบน stand โดยมีพี่ตุ้มนั้งตรงกลาง

แน่น๊อน....ลูกครูอนุบาลอย่างข้าพเจ้า เด่นที่ซู๊ดดด..... นั่งติดกะพี่ตุ้มเร้ยยยย

.

.

วันนั้นเค้าคุยกันหัวข้อ "ผัก" ค่ะ.... รายการเด็กนี่เนาะ ก็ต้องปลูกฝังให้เด็กกินผัก

.

"เด็กๆ คะ วันนี้เราจะคุยกันเรื่องผักค่ะ....ไหน ใครชอบกินผักบ้างงงงงงงงงง????"

"หนูค่าาาาา หนูค๊าบบบบบบบ" (แหม........ตอแหลกันถ้วนหน้าเลยนะยะพวกแก)

.

.

"ไหนชอบกินผักอะไรกันบ้าง.......หนูชื่ออะไรคะ"

"หนูชื่อเด็กชายกอไก่คับ ชอบกินแตงกวา"

"หนูล่ะคะ" ....บลา บลา บลา ....ถามไปเรื่อยๆ....คนนู้นก็ตอบ "กะหล่ำปลี" คนนี้ตอบ "ผักกาดขาว" ... วนไป

จนมาถึงข้าพเจ้า

(ซวยเช็ด.....เด็กอนุบาลสอง.......จะรู้จักผักซักกี่ชนิดกัน?)

.

.

"มาตรงนี้ ติดกับพี่ตุ้มดีกว่า...ชื่ออะไรคะ"

"น้องอาคิค่าาาาา" ......(อย่าถามน๊าว่าชอบกินผักอะไร...ไม่รู้แล้ว)

"ชอบกินผักมั้ยคะ"

"ชะ....ชอบค่าาาาาา" (ซวย ซวย ซวย)

"ชอบกินผักอะไรเอ่ยยยยยย" (นั่นไง ตูว่าแล้ว......งานเข้าจนได้...........ไม่ได้ ไม่ได้ ศักดิ์ศรีลูกครู..........จะตอบซ้ำไม่ได้.........เอาวะ)

.

.

"ชอบ.........ชอบ.........

ผักชีต้นหอมค่าาาาาา"

(พี่ตุ้มอึงไปเล็กน้อย.....มองด้วยสายตา "ต๊าย...ช่างกล้าพูด")

.

.

กรี๊ซ.........................................................ทำไมชั้นตอแหลได้เยี่ยงนี้..............

ไอ่ "ผักชีต้นหอม" นั่น เป็นผักชนิดสุดท้ายบนโลกที่ชั้นจะกิน...........แต่ตอนนั้นเหลือแค่ไอ้นี่เท่านั้นให้ตอบนี่หว่า.........ฮืออออออ

.

.

จริงๆ เรื่องตอนวีรกรรมตอนเด็กมีอีกเยอะ...... แต่วันนี้พอได้ดู MV เพลงนี้ (เอ่อ.....กลับเข้าเรื่องเสียที)

...... แล้วแบบ.....อยู่ๆ น้ำตาก็ไหล

.

มันคิดถึงความเป็นเด็กจริงๆ ค่ะ........

เวลาเหนื่อยๆ เวลาที่ต้องทำอะไรที่เราไม่ได้อยากทำ แต่ต้องทำเพียงเพราะมันคือหน้าที่ ต้องทำเพื่อเลี้ยงปากท้อง ....มันจำต้องทิ้งความฝันไว้ข้างหลังก่อนเสมอ.....

บางครั้งเราก็วางมันไว้นาน...............จนมันขึ้นสนิม

มันอยากร้องไห้ ....เมื่อเราพบว่า..........เราทิ้งขว้างมันไว้นานเกินไปแล้วนะ

.

.

ที่จริงมันอาจจะเป็นแค่ข้ออ้างของคนเกียจคร้าน.... "ถ้าเราไม่ทิ้งฝัน สักวันมันอาจจะเป็นไปได้" ... แต่ถ้ามันเหนื่อยจนทำต่อไม่ไหวล่ะ (แล้วมันต่างจากอยากออกกำลังกาย แต่ไม่มีเวลายังไงนะ)

.

.

ช่วงนี้น้องๆ หลายคนคงกำลังเลือกทางเดิน อยากเรียนคณะอะไร อยากทำงานอะไร

บางคนเลือก เพราะจบมาแล้วจะรวย

บางคนเลือก เพราะแม่ให้เลือก

บางคนเลือก เพราะเลือกไม่ได้

บางคนเลือก เพราะไม่รู้จะเลือกอะไร

.

.

รู้ไหมคะ..... 4 ปีที่เรียนมหาวิทยาลัย มันเทียบไม่ได้เลยกับอีก 40 ปีที่จะต้องทำงาน

บางคนโชคดีสุดๆ เลือกเรียนในสิ่งที่อยากทำ และได้ทำในสิ่งที่ชอบ

โชคดีรองลงมา คือ ชอบในสิ่งที่เลือกเรียน หรือเลือกทำ

รองลงมาอีก คือ ไม่ได้เรียนอย่างที่ชอบ แต่ได้ทำในสิ่งที่ชอบสุดๆ

คนที่โชคร้ายที่สุด... คือ ไม่ได้ชอบทั้ง 2 อย่าง...... (แต่คงถือว่าโชคดีกว่าคนที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ทั้ง 2 อย่าง)

.

.

แต่ถ้าคุณคือคนกลุ่มสุดท้าย ..... แล้วคุณยังเจียดเวลาส่วนเล็กๆ เจียด "พื้นที่เล็กๆ" เก็บไว้ให้ความฝัน ความเป็นเด็ก ได้เติบโต ได้มีจิตวิญญาณต่อไป คุณจะมีน้ำทิพย์หล่อเลี้ยงจิตใจได้ดีที่สุด ไม่ว่าจะเหนื่อยขนาดไหน โลกความจริงจะยากลำบากสักเพียงใด

.

มีนักโฆษณาคนหนึ่ง (ขออภัยด้วยที่จำไม่ได้ว่าใคร) บอกว่า

"จงคิดแบบเด็ก แต่ทำแบบผุ้ใหญ่"

.

.

นั่นสิน๊า.........ความเป็นเด็กของเราสร้างสรรค์อะไรได้มากมายจริงๆ ...

แต่เราต้องเป็นผู้ใหญ่ ..... ต้องทำอย่างรับผิดชอบ

ยากจังนะ........ แก่ปูนนี้ยังรู้สึกว่าการเป็นผู่ใหญ่มันยากซะจริงๆ

.

.

ถึงจะเหนี่อยแต่คิดว่าโชคดีมาก ที่ทำงานเป็นครู.....

มันมีความสุข เวลามองเด็กๆ ฟังเค้่าคุยกัน บางทีก็เผลอทำตัวเป็นเด็กไปด้วย ...

ไม่มีคำว่า "เงิน" คำว่า "ธุรกิจ" คำว่า "เสียเปรียบ"

ไม่มีแผน "ตบหัวแล้วลูบหลัง".....ในแววตาเหล่านั้น

.

แม้ว่าเวลานั้นของหนู...มันจะต้องมาถึงตัวหนูเข้าสักวัน

ขอบคุณนะเด็กๆ ที่หนูทำให้ อ. มีความสุข

(ถึงจะทุกข์เพราะพวกเอ็งแสบเหลือเกินเป็นครั้งคราว)

.

.

"พื้นที่เล็กๆ " ของคุณ...ยังมี "ตัวตน"  (ของคุณ) อยู่หรือเปล่าคะ?

ข้าพเจ้าคิดถึงพื้นที่เล็กๆ นั้นเหลือเกิน...........

.

.

_______________________________________________

การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย
มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ
ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร
โตแล้ว ต้องทำอย่างไร

เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน
ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ เอาไว้

_______________________________________________

พื้นที่เล็กๆ : บอย ตรัย ภูมิรัตน์