Archmania- I AM BACK!

ข้าพเจ้าเป็นคนนำสมัยนะเนี่ย....... เขียนเรื่องความรักล่วงหน้าวันวาเลนไทน์ไปแล้ว ... พอถึงวันแห่งความรักจริงๆ เขียนเรื่องอื่นซะงั้น

.

.

เมื่อวันจันทร์ พาเด็กๆ ไปวาดรูปนอกสถานที่ค่ะ เป็นตึกหรูๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพนี่แหละ เกิดเรื่องนิดหน่อย คือ เด็กๆ โดดเรียนวิชานอกคณะตอนเช้าไปวาดเลย (ปกติวิชา presentation เป็นวิชาช่วงบ่าย แต่จะให้ไปนอกคณะเลยเรียกมาสั่งงานแต่เช้าก่อนปล่อยไปเรียน..... มันเลยโดดร่มกันหมด.... ครูภาษาอังกฤษขา.... ครูวาดรูปไม่ผิดนะค๊า...เด็กมันโดดเอ๊งงงงงงง )

เรื่องที่ว่าไม่ใช่เพราะโดดเรียน แต่เพราะทะเล่อทะล่าไปวาดรูปตึกเค้าโดยไม่ได้ขออนุญาตหรือแจ้งล่วงหน้า .. จริงๆ เป็นความเลินเล่อของข้าพเจ้าเอง เพราะปีที่แล้วก็พาไปวาดที่นั่น แต่ไม่เกิดเรื่อง ... ปีนี้มี รปภ.มาไล่ เด็กๆ โทรจิกอาจารย์ ...เลยความแตกว่าโดดเรียนมากันหมด

แต่มีนักเรียนคนนึง คงจะฮายโซววพอสมควร เดินส่ายอาดๆ ไปพบ ผจก. (มั้ง) ของตึกโดยตรง... แล้วเค้าก็ใจดีมาก พอให้คนมาดูแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร เค้ากลับชื่นชมว่ามีเด็กๆ มาใช้สถานที่ของเค้าเป็นกรณีศึกษา ก็เลยเอากล้องมาถ่ายรูปเด็กๆ ถ่ายรูปงาน แล้วก็ยังเลี้ยงน้ำด้วย .... ขอพระคุณ"พี่เล็ก" มือขวา "คุณอลัน" เป็นอย่างมากค่ะ เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีเลย

.

.

จริงๆ วิชา presentation ส่วนที่เป็นสีน้ำจะมีเพื่อนอาจารย์อีกคนนึงเป็นคนสอนค่ะ เนื่องจากข้าพเจ้าไม่ค่อยมีเซนส์เรื่องสีซักเท่าไหร่ (สังเกตว่างานที่เคยเอามาอวดในนี้ล้วนเป็น sketch ขาวดำทั้งหมด เรียกว่า.... ถ้าลงสีปุ๊บ ที่ skrtch ร่างไว้ก่อนหน้าจะเละเลยทีเดียว)...เด็กๆ ก็เลยไม่เคยเห็นฝีพู่กันของข้าพเจ้าเลย

.

.

แต่คราวนี้ เกิดอาการคันมือ ... อยากจะลองหลังแขวนพู่กันร่วม 7 ปี วาด"ตีบ" (Perspective) สีน้ำรูปสุดท้าย คือตอน Thesis ปริญญาตรีของตัวเอง เมื่อประมาณ ปี 2544 ...

ก็แอบเก็บภาพไว้เหมือนกัน แต่ตอนนั้นไม่มีกล้องดิจิม่อน...และไม่มีสแกนเนอร์ขนาด A2 ... แถมยังใช้ photoshop ไม่เป็น..... เลยเหลือซากอารยธรรมเป็นรูปเล็กๆ สีเน่าๆ อันนี้  

(ใหญ่กว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะเป็นโมเสกหมดเลย)

.

.  

สีจริงๆ ตอนนั้นก็เน่าๆ ประมาณนี้แหละ ... สว่างน้อยกว่านี้จึ๊กนึง....

โครงการ "ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี : The Merchant Marune Training Centre" ไซต์อยู่สัตหีบ ... เป็นงานผังบนพื้นที่ประมาณ 40 ไร่ ตีบโครงการก็เลยออกมาเป็นมุมนกมอง เห็นป่ะ? มีนกโด้ยยย ... (สังเกตตึกหน้าโครงการ แอบเป็นรูปหัวเรือนะค๊า.....ฮ่าๆๆๆๆ.....)

พอมาถึงตอนนี้สงสัยตัวเอง...วาดตีบมุมนี้ไอ้บ้าบ้านรวยที่ไหนจะขึ้น ฮอ. ไปเห็นฟระ?

.

.

แอบหวั่นๆใจเหมือนกัน ที่ตัดสินใจวาดรูปสีน้ำกับเด็กๆ คราวนี้ (เดี๋ยวมันรู้ว่าครูลงสีเน่า) แถมกว่าจะเจรจากับพี่ยามเสร็จเรียบร้อย ก็ปาเข้าไป บ่ายโมงครึ่ง... กว่าจะเลือกพิกัดหย่อนก้นลงวาดได้ก็เกือบๆ บ่ายสอง ต้องเก็บงานเด็กตอนสี่โมงเย็นอีก

.

เสร็จสรรพประมาณ บ่ายสามโมงครึ่ง ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง ออกมาเป็นอันนี้

.

.

ทายสิคะว่าที่ไหน? เฉลยข้างล่างค่ะ

ถ้าทายกันถูกแปลว่า.... ยังพอใช้ตีบสื่อสารกันรู้เรื่อง ....เราไม่พูดกันเรื่องฝีมือ เน่า ไม่เน่า ชิมิ?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พร้อมยัง?

ฉลุยล่ะน๊า..........................................................

.

.

.

.

ปล.1 เคยคิดว่าถ้าสีน้ำเก๋าไม่เก๋า อยู่ที่ปลายพูกัน หาใช่ตัวเนื้อสี เลยกระแดะซื้อสีกล่องละ 15 บาทมา (สมัยก่อนหัวสูงใช้แต่วินเซอร์หลอดละ 40 กว่าบาทมั้ง เดี๋ยวนี้ถามเด็กบอกว่า 60 บาทแล้ว....แพงโค่ดดดด) ...ปรากฏว่า.... สีไม่ละลายน้ำ เป็นผงๆ ขุยๆ ..... โอว.......... ยังดีที่มีบุญเก่าเหลือวินซอร์ที่ยังไม่แห้ง 2-3 สี ได้แก่ ซีเปีย แคดเมี่ยมเร้ด แล้วก็ อัลตรามารีน (ทำไมไอ้พลัสเชี่ยน บลูต้องแห้งทั้ง 2 หลอดว๊ะ.... ) สรุปว่า....... เนื้อสีมีผลค่ะ..... หาใช่ฝีมือเพียงอย่างเดียว

ปล.2 วันนี้ทำอะไรให้คนที่รักยังคะ? ..... ข้าพเจ้าทำแล้วนะ..... รักบ้าน..... จ่ายค่าซ่อมบ้านไปงวดนึงหลายตังอยู่...... รักแม่ มือถือเสีย ซื้อมือถือ (ทู๊กถูก)ให้แม่...... โอว............................. เงินซื้อความรักได้........โอวววววว  กระเป๋าฟีบ

ปล.3 ถึงจะไม่ได้เขียนเรื่องวันแห่งความรัก ...แต่ก็ขอให้ทุกคนมีความรัก

เพราะ...... เรามีชีวิตอยู่ได้ เพราะถูกหล่อเลี้ยงด้วย "ความรัก"

(อ่ะ งง งง? สับสนอ่ะดี๊? มันพูดบร้าอะไรว๊ะ ไอ้อาคิ)