Archmania- I AM BACK!

เอนทรี่นี้ไม่มีอะไรมากค่ะ ... ไม่มีประเด็น ไม่มีแก่นสาร......... จึงจั่วหัวว่า "เอนทรี่ส่วนตัว"..... ถ้ายังไม่เชื่อหลวมตัวเข้าไปอ่านก็ได้ค่ะ..... แต่อาจจะเกลียดข้าพเจ้าเพิ่มอีกดอก

.

. 

ขอบคุณความเห็นมากมาย จากเอนทรี่ที่แล้วนะคะ..... ตอนแรกก็กะจะเขียนให้ขำๆ แต่อ่านเจอบางคอมเมนต์ ทำเอาจุกไปเลยเหมือนกัน .... หมายถึง จุกคิด น่ะค่ะ (นั่นมัน"ฉุก"....ฉุกคิด  ) ...ขอบคุณคุณลิงใจดี ... เรื่อง "การให้เกียรติ" นั้นสำคัญจริงๆ ค่ะ ........................ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมอาจารย์ที่ใจดี เด็กถึงรักและตั้งใจทำงานมาส่ง

.

วันนี้นัดนักเรียนส่งงานค่ะ คนที่เรียนแบบนี้คงทราบว่าเวลาส่งงานนั้นสำคัญมาก ถ้ามาไม่ทันจะไม่ได้รับการเหลียวแล หรือหักคะแนน หรือไม่ให้คะแนน อย่างมี่ Chocolate Emotion บอกล่ะค่ะ

วันนี้กติกาคือ ส่งงานเวลา 8.30 - 9.00 น. ..... ข้าพเจ้าก็ไปรอรับงานจนถึง 9.20 .. ก็เก็บตราปั๊ม... ปรากฏว่ามีเด็กที่มาส่งไม่ทันแบบเฉียดฉิว (ซึ่งดันเป็นเด็กที่ข้าพเจ้าเอาใจช่วยอยู่ด้วย เพราะขยัน และทำงานดี) 

แต่กฎก็ต้องเป็นกฎ.... เด็กหลายคนมาอ้อนวอนขอสแตมป์รับงาน ... เราปฏิเสธไปแล้ว จะให้อลุ่มอล่วยให้เด็กคนนี้ก็ไม่ได้ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันตั้งใจมาก และพยายามเต็มที่ที่จะมาให้ทัน ....... ผลคือ

.

.

"เซ็งว่ะ..........." แล้วเดินออกไป

.

.

คือแบบ... รู้สึกเหมือนหน้าชาตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที....

คือไม่ได้โกรธเด็กเลย แต่สงสาร .....

แล้วจะให้ทำยังไงอ่ะ.... งั้นคำสั่งก็เป็นสั่งขี้มูกสิ ...... จะบอกมันไปว่า "เอ้ย คะแนนเช็คชื่อส่งงานเนี่ย มันน้อย กะจิ๋วหริ๋วมาก .... เมื่อเทียบกับผลงานที่ออกมา อย่าไปสนใจเลย" ก็ไม่ได้..... ไม่อย่างงั้นเด็กก็จะไม่สนใจเรื่องเวลา.....

สรุป โดนเด็กเกลียดไปหนึ่งดอก (อาจจะหลายดอก เพราะหลายคน)

.

.

.

ช่วงนี้เหนื่อยมากๆ...... วันๆ หนึ่งอยู่ที่ทำงานมากกว่า 14 ชั่วโมง ....... บางทีลามไปวันเสาร์ด้วย.......

รวมถึงเสาร์ที่ผ่านมา.... จริงๆแล้วนัดกินข้าวกับ อ.คุสะและผองเพื่อนก๊กสแม็ป.... แต่ข้าพเจ้าก็เบี้ยวอีกจนได้ .... ไปคุมสอบแล้วมีเรื่องเรียกประชุมเครียดยาวที่คณะ..... พอรู้ว่าท่าทางไปไมทันแน่ เลยเมจเสจไปบอก (โทรออกไม่ได้เพราะกำลังถูกว๊าก).....ปรากฏว่า..... เมจเสจส่งไปไม่ถึง....... แถมข้าพเจ้ายังสับเพร่าขนาดที่ไม่โทรไปย้ำกับเพื่อนอีกที

เพื่อนก็รอไปสิ................... ถูกเกลียดเลย..........

ชั้นขอโทษจริงๆ นะ คุสะ ขอโทษนะคะพี่แก้ว..........ผิดไปแล้ว..........

.

.

หลังจากนั้น ได้มีโอกาสคุยกับเพื่อก๊กสแม็ปอีกคนนึง เล่าให้เค้าฟังว่าเราไม่ได้ไปตามนัด .....โดนโกรธแน่เลย แต่มั่นใจมากว่าเมจเสจส่งถึงแน่นอน.... เค้าบอกว่า

"เออ..อาคิ...... ออกไปเจอกับเพื่อนบ้างก็ดีนะ"

"จุก" อีกแล้วค่ะ..........จริงสินะ .... คุสะมากรุงเทพหลายทีแล้ว แต่เราเองนี่สิ อยู่กรุงเทพแท้ๆ ยังไม่เคยออกไปเจอมันเลย...... ไม่สิ.......เรียกว่าไม่ได้ไปไหนเลยมากกว่า นอกจากบ้าน มหาวิทยาลัย ออฟฟิศ ไซต์....และไปธุระตามใจแม่

.

.

.

เมื่อวานตอนทุ่มครึ่ง พักอบรมออกไปเข้าห้องน้ำ..... เฮ้ย...ทำไมฉี่เป็นสีชาดำเย็นเงี้ยอ่ะ...... ตกใจมากๆ คิดว่าแย่แล้ว สัญญาณไม่ดี.....นึกไปนึกมา ตั้งแต่ถึงที่ทำงานเจ็ดโมงกว่าๆ จนถึงทุ่มครึ่ง ยังไม่ได้เข้าห้องน้ำเลยแม้แต่ครั้งเดียว.......................

พอสามทุ่มกว่าๆ อบรมเสร็จ กว่าจะขับรถ (แบบออโต้ไพลอต.... แถมยังรู้สึกเหมือนหงุดหงิดรถรอบข้างตลอดเวลา แต่ตัดสินใจช้ากว่าปกติ...เลยยิ่งหงุดหงิด)

ถึงบ้านสี่ทุ่ม................. เหมือนแบบ.....ฟิวส์ขาด น๊อตหลุด นั่งท่าเดียวกับในโฆษณายาบำรุง....... แขนตก ไม่อยากแม้แต่จะสูดลมหายใจยาวๆ

วันไหนดวงซวย เช้ามีส่งงาน ก็ไม่ต้องนอนมัน....... อยู่กับหน้าจอเหลี่ยมๆ ในห้องแอร์เกือบ 24 ชั่วโมง

.

.

.

เหนื่อยจังค่ะ

.

.

.

คิดถึงดาวไถ....... คิดถึงท้องฟ้าใสๆ ตอนกลางคืน

คิดถึงเพลง "ดึกแล้ว" ของไฮดร้า

.

.

และคิดถึง.......เวลาที่หายไป

ArchmaniaC @ Un-knot mode